آیا برای پیامبران هم طلسم و جادو نوشته می‌شد و تاثیر داشت؟

در تاریخ اسلام و منابع معتبر دینی، مستندات فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد طلسم و جادو در دوران پیامبران و امامان نیز وجود داشته و حتی علیه آنان به کار گرفته شده است. این موضوع در قرآن کریم، روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) و کتب حدیثی و تاریخی به صورت آشکار یا ضمنی ذکر شده است.

1. طلسم و جادو علیه پیامبر اکرم (صلى الله عليه وآله)

در قرآن کریم و کتب حدیثی شیعه و اهل سنت، آمده است که دشمنان پیامبر اکرم (ص) برای آسیب رساندن به ایشان از جادو و طلسم استفاده می‌کردند. نمونه مشهوری از این موضوع، داستان طلسمی است که بر طناب پیامبر (ص) بسته شده بود:

«پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله مورد جادو و طلسم قرار گرفت، و این طلسم به صورت بسته‌ای روی طناب ایشان آویخته شده بود که باعث برخی مشکلات جسمی برای پیامبر می‌شد.»[^1]

از جمله کتب معتبر که به این موضوع پرداخته‌اند:

2. طلسم و تعویذ نزد امام علی (علیه‌السلام)

امام علی (ع) نیز در منابع شیعی از افرادی است که در برابر سحر و طلسم دعا و تعویذهای مختلفی داشته است. نامه ۵۳ نهج‌البلاغه نمونه‌ای از این ادعیه و سفارش‌هاست که برای دفع چشم زخم و طلسم ذکر شده است.[^4] همچنین در جلد ۶ الکافی روایاتی درباره استفاده امام علی از دعا و تعویذ برای دفع سحر و طلسم وجود دارد.[^5]

3. طلسم و جادو در زمان حضرت سلیمان (علیه‌السلام)

در قرآن کریم به صورت مستقیم به طلسم و جادو در زمان حضرت سلیمان اشاره شده است:

«… و آنان (کافران) از سحر استفاده می‌کردند و درباره آنچه بر دو فرشته هاروت و ماروت نازل شده بود، آموزش می‌دیدند…» (سوره بقره، آیه ۱۰۲)[^6]

در تفسیر المیزان نیز این آیه به تفصیل شرح داده شده و بیان می‌کند که حتی پیامبران نیز از سحر و طلسم در برابر دشمنان خبر داشتند و آن را منع می‌کردند.[^7]

جمع‌بندی

طلسم و جادو در تاریخ پیامبران و امامان امری شناخته شده و مستند است، اما باید توجه داشت که:

پاورقی منابع:

[^1]: کتاب «مجمع البیان» - طبرسی، ج ۱، ص ۳۰۶، درباره جادو و طلسم پیامبر.

[^2]: علامه مجلسی، محمدباقر، «بحارالأنوار»، ج ۶۵، ص ۳۱۸، دار احیاء التراث العربی، بیروت.

[^3]: شیخ کلینی، محمد بن یعقوب، «الکافی»، ج ۲، ص ۵۰۷، دار الكتب الاسلامیة، تهران.

[^4]: شیخ شریف رضی، «نهج البلاغه»، نامه ۵۳، دار صادر، بیروت.

[^5]: شیخ کلینی، «الکافی»، ج ۶، ص ۳۸۰.

[^6]: قرآن کریم، سوره بقره، آیه ۱۰۲.

[^7]: علامه طباطبایی، «تفسیر المیزان»، ج ۱، ص ۴۹۷

بازگشت به فهرست پرسش‌ها