پاسخ به این سؤال نیازمند درک دو نکته‌ی مهم است: مفهوم دعا در اسلام، و جایگاه زبان در ارتباط با خداوند.

آیا دعا به عربی بهتر است؟

بله، در مواردی خاص زبان عربی توصیه شده است، ولی نه به این معنا که دعا به فارسی یا زبان‌های دیگر بی‌اثر باشد. درواقع، زبانِ دل و نیت خالص از زبان عربی مهم‌تر است.

مواردی که زبان عربی ترجیح دارد:

• ادعیه مأثور از معصومین (ع) مانند دعاهای مفاتیح‌الجنان یا صحیفه سجادیه، با نظم و محتوای دقیق نوشته شده‌اند و مفاهیم بلندی دارند؛ خواندن آن‌ها به زبان عربی، به شرط درک معنا، بسیار مؤثر است.
• استفاده از آیات قرآن در دعا، چون آیات با زبان وحی (عربی) نازل شده‌اند و بار معنوی و معنایی خاصی دارند.

(سوره اعراف: ۲۰۴)

اما دعا به زبان مادری نه‌تنها جایز، بلکه بسیار توصیه شده است.

امام صادق علیه‌السلام فرمود: «هر گاه خواستی دعا کنی، با زبان خودت دعا کن؛ زیرا خدا می‌داند تو چه می‌خواهی.» (کافی، ج ۲، ص ۴۷۱)

مقایسه:

• عربی: معنای مأثور، انس با آیات – مخصوصاً در ادعیه نقل‌شده از اهل‌بیت.
• فارسی و دیگر زبان‌ها: فهم و توجه بیشتر – مناسب برای گفت‌وگوی مستقیم و خالصانه با خداوند.

جمع‌بندی: دعا به عربی، مخصوصاً در قالب آیات یا ادعیه معصومین، اثر زیادی دارد. اما اگر زبان عربی نمی‌فهمی و فقط به تلفظ اکتفا می‌کنی، بهتر است دعا را با زبان قلبت و مادریت انجام دهی. خداوند زبان نیت و خلوص را بهتر از هر زبانی می‌فهمد.

منابع:
قرآن کریم، سوره اعراف، آیه ۲۰۴ / اصول کافی، ج ۲، ص ۴۷۱ / مفاتیح‌الجنان، مقدمه شیخ عباس قمی / صحیفه سجادیه، دعای ۵ و ۲۰