بلند کردن دست‌ها هنگام دعا، یکی از آداب ظاهری مورد تأکید در سنت نبوی و سیره اهل‌بیت علیهم‌السلام است. این عمل نماد نیاز، تواضع، و تسلیم بنده در برابر پروردگار است و موجب حضور قلب بیشتر می‌شود.

پیامبر اکرم ﷺ در عرفه، هنگام دعا رو به قبله ایستاد و دست‌ها را تا غروب آفتاب بلند نگه داشت. این نشان‌دهنده اهمیت این رفتار در لحظه‌های مناجات است.

در احادیث آمده که دعا بدون بلند کردن دست، همچون درخواستی است که با بی‌ادبی عرضه می‌شود. بلند کردن دست‌ها نشانه‌ای از التماس و اظهار فقر به درگاه الهی است.

همچنین، برخی علما گفته‌اند: همان‌گونه که بنده نیازمند دست خود را برای دریافت عطا دراز می‌کند، دعا کننده نیز چنین حالتی داشته باشد.

منابع:
بحارالانوار، ج ۹۳، ص ۲۲۶ / المحجة‌البيضاء، ج ۱، ص ۲۸۸ / مفاتیح‌الجنان، باب آداب الدعاء